Anton Heiller (1923 - 1979)

De Oostenrijkse organist en componist Anton Heiller studeert vanaf 1941 aan de Wiener Musikakademie. Als docent is hij actief aan diezelfde opleiding vanaf 1945.

In Nederland breekt hij door op het internationale orgelconcours in Haarlem waar Heiller in 1952 de eerste prijs behaalt. In Wenen verplaatst hij daarna zijn activiteiten naar de Musikhochschule.

Heiller is ook actief als dirigent maar grote bekendheid krijgt hij met zijn improvisatiekunst.

Van J.S. Bach zet Heiller alle werken op de plaat. In Oostenrijk is op dat moment (nog) geen Bachspeeltraditie zoals in Duitsland met Karl Straube. Zodoende heeft Heiller alle vrijheid om zijn persoonlijke interpretatie vast te leggen.  Dynamiek en registerwisselingen maken plaats voor agogiek en non-legatospel. 

Als componist krijgt hij in 1945 veel aandacht voor zijn Toccata voor twee piano’s. Daarnaast schrijft hij muziek voor de Katholieke kerk. Zijn composities kunnen worden omschreven als modern polyfoon. Hij volgt daarbij de traditie van Paul Hindemith en Johann Nepomuk David. Met deze laatste heeft hij gemeen dat hij de grenzen van de tonaliteit opzoekt tot aan het gebruik van de twaalftoonstechniek. Hoorbaar zijn ook  invloeden vanuit het gregoriaans.

Heillers oeuvre omvat vocale werken als missen, motetten en cantates. Daarnaast schrijft hij werken voor orgel solo en orgel met orkest.