Hans Friedrich Micheelsen (1902 - 1973)

De Duitse componist Micheelsen studeert aanvankelijk voor onderwijzer. Hij krijgt in 1922 zijn eerste baan als organist in Brüttelkoog. Hij studeert dan bij de Hamburgse kerkmusicus Max Bode.

In 1933 wordt hij leerling van Paul Hindemith aan Musikhochschule in Berlijn. Wanneer Micheelsen in 1938 terugkeert naar Hamburg krijgt hij de leiding over de nieuwe ‘Landeskirchlichen Musikschule’.

In zijn “Holsteinische Orgelbüchlein” wijst hij de gebruikers op de mogelijkheid om de muziek te gebruiken bij “Feiern der Gemeinschaften” zoals bijeenkomsten van de Hitlerjugend of schoolfeesten. Er zijn verder geen aantoonbare bewijzen van banden met het Nationaal-Socialisme.

Na de oorlog pakt hij zijn werk aan de kermuziekschool weer op. In 1954 wordt zijn school opgenomen in Hamburger Musikhochschule. Vanaf dat moment heeft Micheelsen de leiding over de nieuw ontstane kerkmuziekafdeling.

Het werk van Micheelsen onstaat vanuit drie invloedsgebieden.

Ten eerste is daar de invloed van de kerkmuzikale praktijk. Veel muziek is voor de eredienst bedoeld.

Ten tweede zien we bij hem een interesse voor het geschreven woord. Daaruit vloeien kenmerken als een hechte woord-toonverhouding en een voorkeur voor woordritme’s voort. Vijf van zijn zeven ‘Orgelkonzerte’ (zonder orkest) hebben een koraal als uitgangspunt!

Het derde kenmerk is zijn oriëntatie op polyfone muziek uit de 17e en vroege 18e eeuw.
Het oeuvre van Micheelsen omvat vocale kerkmuziek, zowel stukken met instrumentale begeleiding als à capella-werken. Naast orgelmuziek schrijft hij enkele orkest- en kamermuziekwerken.