Claudio Merulo (1533 - 1604)

Over het vroege leven Claudio Merulo is niet veel bekend. Hij komt ter wereld in Correggio als Claudio Merlotti. Hij krijgt les van Tuttovale Menon, die werkt als madrigalist aan het hof van Ferrara, en van Girolamo Donato, een organist.

Het kan zijn dat hij in Venetië les heeft van Zarlino, maestro di cappella van de San Marco. Duidelijk is wel dat Merulo in de betere kringen vertoeft.

Op 21 oktober 1556 wordt hij benoemd tot organist van Duomo Vecchio, de kathedraal van Bescia. In 1557 volgt zijn benoeming tot organist van het kleine orgel van de San Marco. Bij deze selectie vist zijn beroemde tijdgenoot Andrea Gabrieli achter het net.

De organist van het grote orgel, Annibale Padovano,verlaat Venetië in 1566. Merulo promoveert vervolgens tot organist hoofdorganist, waarna Gabrieli alnog de baan krijgt als bespeler van het kleine orgel.

In 1584 vertrekt hij uit Venetië om te gaan werken in Parma. In 1587 wordt hij benoemd tot organist van de kathedraal van Parma. Als organist van deze kerk laat hij het orgel moderniseringen, zodat hij zijn in Venetië ontwikkelde techniek kan blijven gebruiken.

Hij overlijdt in Parma op 4 mei 1604.

Claudio Merulo is beroemd vanwege zijn klaviermuziek. Met name zijn toccata's zijn innovatief. Vaak begint zijn werk als gewone polyfony, waarbij hij steeds meer versieringen toevoegd wat leidt tot een virtuoos hoogtepunt. Hiermij wijst hij naar de stijl de we nu barok noemen.

Behalve klaviermuziek schrijft Merulo ook veel madrigalen. Met zijn basis in Venetië, wordt hij gerekend tot de Venetiaanse school. Zijn vocale muziek kenmerkt zich dan ook door meerkorigheid. Hij geeft diverse madrigaalboeken uit: in 1566 en 1604 geeft vijfstemmige madrigalen, in 1579 vierstemmige- en in 1580 driestemmige madrigalen.